Anoreksja i bulimia

anorexia

Anoreksja i bulimia ciągle nie są doceniane jako bardzo groźne zaburzenia psychologiczne. A zdecydowanie nimi są. Co decyduje o tym ich statusie? Powszechność w populacji oraz potencjalne katastrofalne następstwa. O powszechności zaburzeń odżywiania świadczy choćby fakt, że np. w Anglii 1 na 20 kobiet statystycznie zapada na jakąś formę zaburzeń odżywiania. Najczęściej są to kobiety w wieku od 14 do 25 lat. Jednak choroba nie ogranicza się do tej grupy wiekowej i płci żeńskiej. Znane są przypadki anoreksji u dzieci, nawet sześcioletnich oraz u osób starszych. W Anglii znanych jest 80000 przypadków tych chorób wśród mężczyzn.
Jedna z najsmutniejszych statystyk dotyczących anoreksji mówi, że w jej wyniku odbiera sobie życie 20% dotkniętych nią osób.

Anoreksja i bulimia są chorobami o podłożu psychicznym. Zewnętrzne objawy chorobowe oczywiście związane są z utratą masy ciała i postępującym wyniszczeniem organizmu. Chore pacjentki oprócz niezdrowego, szkieletowego wyglądu zaczynają po pewnym czasie doświadczać utraty włosów, osłabienia, apatii, zaniku menstruacji. W sferze psychologicznej negatywne, wręcz dewastujące konsekwencje ma całkowita koncentracja na kwestiach związanych z odżywianiem i ciągłe myślenie o jedzeniu. Życie osoby kręci się głównie wokół tego jak uniknąć jedzenia.

Proces dobrowolnego głodzenia się jest w istocie rozłożonym w czasie samobójstwem i często brak interwencji zewnętrznej do takiego efektu prowadzi. Nie przyjmowanie pokarmu, czyli anoreksja jest przy tym groźniejsza niż bulimia – zmuszanie się do wymiotów po obfitych posiłkach.

Co jest przyczyną zaburzeń odżywiania? Jedną z nich jest z pewnością chęć zachowania szczupłej i przez to atrakcyjnej sylwetki. Jednak ta ambicja nie jest jedynym warunkiem rozwinięcia się choroby. Drugim jest skłonność do testowania siły swojej woli. Proces chorobowy jest widziany przez osobę chorą jako zmaganie się ze swoją słabością, która każe jej jeść, wbrew jej wolnej woli i mocnego postanowienia by nie jeść.

Jednym z najtrudniejszych elementów, wymagających interwencji terapeutycznej jest zaburzenie poznawcze sposobu postrzegania samego siebie. Osoba chora widzi siebie ciągle jako grubą, zbyt grubą aby bez wstydu funkcjonować wśród znajomych, w szkole, na uczelni, w pracy. Często osoba wyglądająca jak cień siebie samej uskarża się swoim rozmówcom na swoją otyłość.

W przypadku anoreksji i bulimii pomocna i skuteczna bywa terapia CBT (Terapia poznawczo-behawioralna). Korekta procesu myślowego, zewnętrzna perspektywa przybliżana pacjentowi i praca z jego emocjami przynosi dobre efekty. Zaburzenia odżywiania są uleczalne i gdy dostrzeże się ich objawy u siebie lub u kogoś bliskiego, naprawdę warto zwrócić się o pomoc, zanim będzie na nią za późno. Terapia bywa w przypadku zaburzeń odżywiania długofalowa, bowiem są to choroby o znacznym stopniu uporczywości. Wystarczy powiedzieć, że anareksja przeciętnie trwa 8 lat, a bulimia 5. Proces terapeutyczny może znacznie skrócić i złagodzić przebieg choroby, minimalizując prawdopodobieństwo porażki pacjenta.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s